Otwiera się w nowej karcie

Jak artystka

blank


Wyglądasz jak artystka” – mówiła śp. babcia Zosia, kiedy była zachwycona czyimś wyglądem. Nie „ładnie wyglądasz”, nie „ale jesteś elegancka”. „Jak artystka” to był komplement z gatunku tych, które zostają w pamięci na długo. Może dlatego, że nie opisywał sukienki, fryzury ani makijażu. Opisywał coś więcej. Sugerował, że w człowieku jest jakaś szczególna iskra, magia, nieoczywistość. Że nie tylko dobrze wygląda, ma własny styl, ale ma w sobie coś, na co chce się patrzeć.

Komplementy są zresztą osobliwą formą sztuki. Można nimi kogoś uskrzydlić, ale można też wprawić w zakłopotanie. Są komplementy wypowiedziane z rozpędu, tzw. grzecznościowe, niemal automatyczne. „Ładna sukienka”. „Świetna fryzura”. „Dobrze wyglądasz”. I są takie, które trafiają dokładnie tam, gdzie trzeba. Głęboko do serca i naszej pamięci. Dobry komplement nie musi być wyszukany. Powinien być prawdziwy.
Ostatnio na parkingu, widząc stylowo ubraną kobietę w wieku mojej Mamy – mówię do niej spontanicznie „Jak pięknie Pani wygląda, ten sweter typowo jesienny i botki dopasowane do koloru spodni. Rewelacyjny zestaw.” Uśmiechnęła się, podziękowała. I spuentowała: „Dostać komplement od kobiety to rzadkość, więc podwajam jego wartość”.

Według mnie komplement jest przede wszystkim aktem uwagi w tym szalonym tempie życia. Sugeruje już odbiorcy: „O, zauważyłem Cię, zobaczyłem coś, co mi się w Tobie podoba”. Przecież tak rzadko mówimy sobie dobre rzeczy, a odwrotnie – bardzo łatwo przychodzi nam krytykowanie. Potrafimy godzinami rozpamiętywać czyjeś nieudane zdanie, nietrafiony strój, zmarszczki, dodatkowe kilogramy, źle ułożone włosy. Sami dla siebie bywamy jeszcze bardziej bezlitośni. W lustrze dostrzegamy przede wszystkim to, co należałoby poprawić.

Przeczytałam poruszający post na profilu Martyny Wojciechowskiej (a najpierw jej wartościową książkę „Przesunąć horyzont”), dotyczący krytyki i oceniania kobiecego wyglądu. Podróżniczka stanowczo sprzeciwiła się uprzedmiotawianiu kobiet, a przede wszystkim medialnej presji i komentarzom hejterów. „To jest przemoc” – napisała.

Tymczasem komplement jest małym buntem przeciwko krytyce, przeciwko temu sposobowi patrzenia na drugiego człowieka i doszukiwania się jego wad, niedociągnięć. Nie musi nawet dotyczyć urody. Można przecież komuś powiedzieć: „Pięknie potrafisz opowiadać”, „Dobrze się przy Tobie czuję”, „Podoba mi się, jak myślisz”, „Masz w sobie ten cudowny spokój”, „Świetnie sobie poradziłaś”, „Dobrze, że jesteś” itp. Takie zdania potrafią zostać z człowiekiem znacznie dłużej niż pochwała nowej sukienki.

Być może dlatego pamiętam komplement babci Zosi. Nie tylko dlatego, że był zabawny i trochę staroświecki. Pamiętam go, bo należał do jej języka zachwytu. Kiedy mówiła: „Wyglądasz jak artystka”, dawała komuś coś więcej niż ocenę wyglądu. Dawała mu swoją radość z tego, że go widzi. I chyba właśnie tego najbardziej brakuje nam dzisiaj w komplementach. Prawdziwego zachwytu.

Żyjemy w czasach, w których wygląd można nieustannie poprawiać, porównywać, filtrować i komentować. Możemy zobaczyć tysiące pięknych twarzy w ciągu jednego dnia, a mimo to coraz trudniej uwierzyć, że sami wyglądamy dobrze. Dlatego zwykłe, szczere: „Ale pięknie dziś wyglądasz” może być czymś znacznie ważniejszym, niż nam się wydaje. A „Wyglądasz jak artystka” to już komplement szczególny. Bo artystka nie musi być idealna. Nie musi podobać się wszystkim. Ma być jakaś. Ma mieć własny sposób patrzenia i bycia. Może więc najlepsze komplementy wcale nie mówią: jesteś idealna. Mówią: jesteś wyjątkowa.
Komplementujmy bliskich i nieznanych. To takie miłe. Nie zatrzymujmy pochwały czy zachwytu tylko dla siebie. Życzliwe słowo może być krótkie i łatwe do wypowiedzenia, ale jego echo jest naprawdę nieskończone. Kto wie, może ktoś będzie pamiętał nasze słowa jeszcze przez wiele lat.

Magdalena Ciesielska

redaktor prowadząca
REKLAMA
REKLAMA

Może cię zainteresować:

blank
REKLAMA
REKLAMA