fbpx

Chciałabym być ptakiem. To moje odwieczne marzenie… Niestety nie do spełnienia… Nie takim czarnym krukiem, jak w Arabelii, nie jakimś strusiem czy kiwi nielotem, tylko takim, który szybuje w przestworzach, ogląda ziemię z góry. Zawsze mnie to fascynowało, dlatego sięgnęłam po oryginalną książkę Jacka Karczewskiego Jej wysokość gęś. Opowieści o ptakach. To nie jest tradycyjne kompendium wiedzy ornitologicznej, to przepiękna opowieść okryta piórami, widziana z klifów i urwisk, z lotu ptaka i z perspektywy zarośli.

Tekst: Magdalena Ciesielska

Autor podgląda przeróżne ptaki na rozlewiskach Biebrzy i przy ujściu Warty, a także na angielskich Farne Islands. Opowiada historie o ptasich rodzinach, związkach, trójkątach, ptasich surogatkach, o ich miłościach i zdradach. Dzieli się z nami mało znanymi faktami. Porównuje życie ptaków do ludzkiej egzystencji: wybór partnera, preferencje seksualne, domowe gniazdo, posiadanie potomstwa itp. Z ptakami łączy nas bardzo dużo, chociażby: manifestacja pewności siebie jak u mewy srebrzystej, obrona swej własności jak u rybitwy, życie towarzyskie podobnie jak w kolonii maskonurów, miłość do dzieci jak w żeńskich klanach edredonów itd., itd. Nawet nie zdajemy sobie z tego sprawy! Ludzie posiadają ponad 50 ptasich genów „odpowiedzialnych za mowę, muzykowanie i śpiewanie. Nasze włosy i paznokcie zbudowane są z tego samego białka, co ich pióra. Łączy nas też zamiłowanie do patrzenia w niebo, gadania na każdy temat oraz skłonność do wiązania się w pary”. 

Ta książka układa się w wyjątkową mozaikę, przeplataną kolorowymi historiami – tak barwnymi jak ptaki: maskonury, kormorany, nurzyki, mewy, fulmary – bliscy krewni albatrosów i in. Na początku XX wieku ptaki zabijane były regularnie i odmawialiśmy im rozumu. Dopiero od niedawna rozumiemy, że należy chronić ptaki, ich siedliska oraz krajobraz. Jacek Karczewski ze stowarzyszenia Ptaki Polskie tworzy bardzo osobistą historię: „Jak każdy ptasiarz mam gęsią skórkę, gdy spotykam jakiegoś białego kruka. Kiedy na przykład jadę na cietrzewie, potem przez kilka dni noszę ich widok pod powiekami. Z radości mógłbym wywinąć orła, gdy widzę nowy dla mnie gatunek. Inni faceci pewnie tak mają, gdy mignie im na ulicy najnowszy model Jaguara”. Autor wplata również ciekawostki, epizody i przygody z życia znanych osobistości. Czasem śmieszne, czasem refleksyjne i zatrważające swą prawdziwością. Mało kto wie, że Mozart miał swojego ulubionego towarzysza – szpaka, któremu wyprawił ceremonię pogrzebową jak prawdziwemu przyjacielowi. Amerykańska poetka Emily Dickinson w jednym ze swoich wierszy napisała, że nadzieja „to coś z piórami”. Ptasie odwołania dźwięczą w twórczości francuskiego wróbelka – Edith Piaf, a także u Jacka Sparrowa z Karaibów. 

Piękne zdjęcia i szczerość przekazu są najlepszą rekomendacją tej wartościowej książki. Polecam!